| تبليغات | X |
|
هیچ میدونین چــرا طــــــلاق زیــــــاده؟ چـرا شُـله پیچــــای خـــــــــــانـــــواده؟ یــه ریشتــر م کـــــــه زندگی بلــــرزه همــون دقیــــقه پیــچ و مُهــره هــــرزه بــاید یه جـــــــور باشه مُهره بـــــا پیـچ وگـــــــرنــه کُـــلّ زندگیت میشـه هیـچ خواستی اگه بـــــا کــسی وصلت کنی بـــــاید یــه کم ســـایزشــو دقّـت کـنی نگـــــــــــو درستش میکنـم ســــه روزه خـــــــــرابتـــرم میشـه دلت میســــوزه زنت اگــــــه مثـل خـــودت نبــــــاشـــه دو روز دیگه تـو خــــونه ی بــــابــــاشه چـــرا میــخـوای رزوه شــو تغیــیر بـدی نیـــومـــده بـــــه طفلـکی گیـــــر بـدی چــــرا میخــوای نوششو نیشش کنی؟ مُهره ی نمــــره پنجـــو شیشش کنی؟ تو که خودت ســایـزتــــو داری از پـیش برو پی مُهــــره ی نمـــــره ی شیــش این کــــــــه میگم نمـــــره ی اخلاقـیه بقیـــــه ی چیزا هنـــــــوز بـــــــــاقـیـه همّه چی مون از روی خـود خــــواهیـه تصــــــوّ راتمـــون همـش وا هیـــــــه از ته شـــوش بگیر برو تـــــــا جــــردن دروغ شــــــده عینهــــو آب خـــــوردن رفیقمون تـــوی پی . اچ . دی گیـــــره میخـواد بــره دی . اچ . پی ام بگیــره > d.h.p = دختر حاجی پولدار یارو خودش هر کاری خـواسته کــرده دنبـــال دختــــــر نجیب می گـــــــرده میخواد مث هلـــــو رسیـده بـــــــاشه آفتـــــاب و مهتاب ام ندیـده بـــــــاشه درسته میدون مـــــــانـــــــــورش کمه امـــــــــــــــا اونم مثــــل خــودت آدمه شــایـد اونم کسی رو دیده بـــــــاشه یکی دو بــــار دلش تپیــده بــــــاشــه این چیــــــــزا بیــن آدمــــــــا ذاتـیـــه اون کــــه اینــــارو نداره قــــــــــاطیـه اینجا " تی "دو نقطه مون "طــا"شـده قــافیه مـون یه خورده " اکفــا " شده یـه مــــو قه هـایی بـــا یــه ذرّه دقت نقــــطه ی ضعفت میشه عین قــوّت به خـاطـر یــه "طـــــــا " نمیگـزم لب دوبــــــاره مـیـرم سـر اصل مطلـب دختــر بیچـاره کــه شکل مـــاهــه چیکــار کنـه کـه قلب تـو سیـــاهـه؟ خـدا بـه اون هـر چی قشنگی داده از نظــر تــــو مــــایــه ی فســــاده بهش میگی از تـو خـونـه جُم نـخور هــر چی بگـه میگی صـداتــو بـبُر تو خـونه اخم و فُحش و دادو بیــداد تـــوی خیـابونم کـه گشت ارشـــاد ------------------------------------- بـاید بری کُلاتــــــو قــــاضی کنی یـه خورده تمـرین ریــــــاضی کنی دلت میخواد تــــو هـر دقیـقه و رُب هر چی میگی اونم فقـط بگه خُب امّا مهمّه خُب چـه جـــوری باشه از ته دل بــاشه یــا زوری بـــاشه خُبای کوتاه و کشــــــــیده داریـم خُبای بی حال و لهیـــــــده دارـیم فـرق اینــــا زمین تــا آسمــــونـه آدم بـــــاید ایــن چیـزارو بدونــــه مثل دوتــــا ردیـف تــوی مثـنــوی یه خُب باید بگی یه خُب بشنـوی یه بیت خوب ، با دوتـا خُب قشنگه یکی خُبش کـم بشه کار می لنگه ---------------------------------- تــــا پســــرا بهم نگفتن چـــــرا یه خورده هم برم سر دختـــــرا ------------------------------ بعد چهــــار ســـــال پشت کنـکـور قبول شدی یه جــــای دور بــــا زور آخر سر گــــرفتی بـــــا هـنّ و هن لیســـــــانــس درّه تپّـــه از رودهـن نشستی خــونـه گل لگد می کنی خـواستـگارای خــوبــو رد می کنی به خـــــــاطر اینکـه لیسـانس داری بی خـودو بی جهت کلاس میذاری چرا باید تو کـه لیسانسه مــــونی؟ از رو کتــاب متنـو غلـــــط بخـونی؟ یه نکته هم بگم که یـــــــادت نـره لیسانس خوبه ، ولی سـواد بهتره میگی فلانی کــه بـابــاش وزیــــره روزی هزار دفـعه بـرات می میـــره برای ســـرکــار که بـابــات عـوامـه فکـرای اینـجوری خیــال خـــــامــه آخه بابــا اونکه بـــابـــاش وزیــــره مگه خُـله بیـــــاد تـــــــورو بگیــره هرجـــا میری کلّی طلا بــاهـــاتـه تمـــوم دغدغت النگـــــوهـــاتــــه تــــــوی طــلا فــــروشیـا پلاسی بــه این میگن آخــــر بی کلاسی میخوای مث عروس قصّه ها شی کلّ نداشته هــاتـو داشته بـاشی هزار امیــــد و آرزو بــاهــــاتــــــه اینــا امید نیست، عُقده هـــــاتــه شوهر بیچاره کـه کـــــــارمنــــده چـه میدونه قیمت بنــــــز چـنــده فـرشای شوهرت کــه زیر پـــاتـه بعض گلیم پـــــاره ی بـــابـــــاتـه صبر اونم یـه دفعـه ای سر میــاد صدای آژیـــــــــر خطـر در میـــاد وقتی ببــینه زندگیش سیـــاهــه چاره ی کـــــار توی دادگــــاهــه به قلم : خلیل جوادی طوفانی از تبر
ناگه به جان جنگل ؛ افتاد و هر چه را که کاشته بودیم طوفان به باد داد در گرگ و میش آتش و خاکستر جنگل ولی هنوز نفس می کشید جنگل هنوز هم جنگل بود هر چند در دلش جار هزار خاطره تاول بود جنگل بلند و سبز ؛ بپا خاست و با تمام قامت این قطعنامه را با نعره ای بلند و رسا خواند : جنگل هجوم طوفان را تکذیب می کند !؟ جنگل هنوز جنگل جنگل همیشه جنگل خواهد ماند قیصر امین پور شاخه ها تن به تقاضای شکستن دادند
برگ ها یک به یک از شاخه به خاک افتادند باز موسیقی تار و شب و قانون سکوت بادها باز هم آواز عزا سر دادند بس که خمیازه فریاد کشیدم ؛ دیری است خواب هایم همه کابوس ؛ همه فریادند لب به آواز گشودم به لبم مهر زدند چشمم آمد به سخن ؛ سرمه به خوردش دادند گرچه یاران همه از شادی ما غمگینند باز شادیم که یاران ز غم ما شادند شادروان قیصر امین پور یادش همیشه سبز آیینه سر بدزد که کورند سنگها فرسنگها ز عاطفه دورند سنگها
تـا آبها دوبـاره بیفتند از آسیاب این روزها چقدر صبورند سنگها
آیینه چون شکست،به تکثیر می رسد بیهـــوده در تـدارک گـــــورند سنــگهــا
باید قدم گذاشت ولیکن به احتیاط کـز دیـر بــــاز سّد عبــورند سنگها
این است حرف تیشه ی آتش زبان که گفت مثـــل همـیشه تـــــــــــــابع زورنــد سنگها
از سنگ جز سقـوط تـوقّع نمی رود در قلّه بسکه مست غرورند سنگها خلیل جوادی خواستم چیزی بگویم د یــــر شد واژه هایم طعــمه ی تکفیــر شـد قصه ی نـــا گفته بسیار است باز دردهـــا خـروار خــروار است بـــاز دستهارا باز در شبـــهای ســـرد هــــــا کنید ای کودکان دوره گـرد مژدگــانی ای خیابان خوابــــــــها می رسد ته مانده ی بشقابــــها سر به لاک خویش بردیم ای دریغ نان به نرخ روز خوردیم ای دریــــغ قصّـه هــای خوب رفت از یادهـــا بی خبر مـــاند یم از بـــنیادهــــا صحبت از عدل و عدالت نابجاست ســــود در بازار ابن الو قــتهاست نقل از وبلاگ خلیل جوادی تا کنون بغضی شکسته دیده ای؟
مادری از پا نشسته دیده ای؟ تاکنون سرّ نهفته داشتی؟ ماجراهای نگفته داشتی؟ تاکنون دریای ماتم دیده ای ؟ مادرت را با قدّ خم دیده ای ؟ داشتی در سینه آهی دردناک ؟ مادرت را دیده ای بر روی خاک ؟ تا کنون بودی عصای مادرت ؟ از مصیبت خاک ریزی بر سرت ؟ مادرت را سوی خانه برده ای ؟ گوشواره ، دانه دانه دیده ای ؟ دیده ها از اشک و خون پُر دیده ای ؟ خاک کوچه روی چادر دیده ای ؟ شهادت بانوی آب و آینه حضرت فاطمه زهرا (س) را به همه دوستان تسلیت عرض می کنم من غلام قمرم غير قمر هيچ مگو ساقيا آمدن عيد مبارک بادت
وآن مواعيد که کردي مرود از يادت در شگفتم که درين مدّت ايّام فراق برگرفتي ز حريفان دل و دل مي دادت شادي مجلسيان در قدم و مقدم توست جاي غم باد هر آن دل که نخواهد شادت شکر ايزد که ز تاراج زمان رخنه نيافت بوستان سمن و سرو و گل و شمشادت چشم بد دور کز آن تفرقه ات باز آورد طالع نامور و دولت مادرزادت حافظ از دست مده دولت اين کشتي نوح ورنه توفان حوادث ببرد بنيادت عید نوروز را بر همه پارسی زبانان و ایرانیان تبریک می گویم آرزوی سالی خوش و پر از خیر و برکت برای همه دارم شاد باشید
او آمده تا روز کسی تار نباشد
بر دوش کسی بار کسی بار نباشد شلاق ستم دست ستمکار نباشد دل باشد و دلدار که اغیار نباشد دین باشد و کس بنده دینار نباشد کن با خبر آنرا که خبر دار نباشد کامد به جهان جان جهان سید امجد مکی ؛ مدنی ؛ احمد و محمود و محمد او آمده تا داد ز بیداد بگیرد با داد توان از تن الحاد بگیرد نا خوانده الف کلک ز استاد بگیرد تا علم از او عمل یاد بگیرد یاری ز خدا خواهد و امداد بگیرد تا آنکه بشر حق خود آزاد بگیرد کامد به جهان جان جهان سید امجد مکی ؛ مدنی ؛ احمد و محمود و محمد او آمده تفسیر کند نو جلی را جار بکند چشمه فیض ازلی را از بن بکند نخل سیاه دغلی اثبات کند جاذبه لم یزلی را بر تخت ولایت بدهد جای ولی را در سینه ما مهر زند مهر علی را کامد به جهان جان جهان سید امجد مکی ؛ مدنی ؛ احمد و محمود و محمد ژولیده نیشابوری میلاد پیامبر رحمت بر همه پیروانش مبارک باد زائری بارانی ام آق به دادم میرسی ؟
بی پناهم خسته ام آقا به دادم میرسی؟ گرچه آهو نیستم اما پر از دلتنگی ام ضامن چشمان آهوها به دادم میرسی؟ من دخیل التماسم را به چشمت بسته ام هشتمین دردانه زهرا به دادم میرسی ؟شهادت امام رضا (ع) بر همه عاشقانش تسلیت باد نه اميدي كه بر آن خوش كنم دل نه پيغامي نه پيك آشنائي نه در چشمي نگاه فتنه سازي نه آهنگ پر از موج صدائي ز شهر نور و عشق و درد و ظلمت سحرگاهي زني دامن كشان رفت پريشان مرغ ره گم كرده اي بود كه زار و خسته سوي آشيان رفت كجا كس در قفايش اشك غم ريخت كجا كس با زبانش آشنا بود ندانستند اين بيگانه مردم كه بانگ او طنين ناله ها بود به چشمي خيره شد شايد بيايد نهانگاه اميد و آرزو را دريغا, آن دو چشم آتش افروز به دامان گناه افكند او را به او جز از هوس چيزي نگفتند در او جز جلوه ظاهر نديدند به هر جا رفت در گوشش سرودند كه زن را بهر عشرت آفريدند شبي در دامني افتاد و ناليد مرو! بگذار در اين واپسين دم ز ديدارت دلم سيراب گردد شبح پنهان شد و در خورد بر هم چرا اميد بر عشقي عبث بست؟ چرا در بستر آغوش او خفت؟ چرا راز دل ديوانه اش را به گوش عاشقي بيگانه خو گفت؟ چرا؟ . . . او شبنم پاكيزه اي بود كه در دام گل خورشيد افتاد سحرگاهي چو خورشيدش برآمد به كام تشنه اش لغزيد و جان داد به جامي بادة شورافكني بود كه در عشق لباني تشنه مي سوخت چو مي آمد ز ره پيمانه نوشي به قلب جام از شادي مي افروخت شبي ناگه سرآمد انتظارش لبش در كام سوزاني هوس ريخت چرا آن مرد بر جانش غضب كرد؟ چرا بر ذره هاي جامش آويخت؟ كنون, اين او و اين خاموشي سرد نه پيغامي, نه پيك آشنائي نه در چشمي نگاه فتنه سازي نه آهنگ پر از موج صدائي فروغ فرخ زاد یاد و خاطره اش گرامی باد سر تب آلود است از سودای سامانی که نیست
پای رفتن هست آیا تا به پایانی که نیست؟ درد را پیچیده ام در پرنیان سرخ دل لنگ لنگان می روم دنبال درمانی که نیست خنجری مژگان چشم شانه ام شد ای دریغ از خیال خام من وز عهد و پیمانی که نیست پینه ی پیشانی تزویر٬ مهر باطل است سوگوارم در زوال زرد ایمانی که نیست خانه بر دوشیم٬ چشم آسمان ما را گواه میزبان سایه ی خویشیم٬ مهمانی که نیست تا به کی باید تحمل کرد چوب اشتباه؟ تا کجا باید دویدن در پی نانی که نیست؟ دستپوش از پینه دارم٬ پــایپوش از آبله می روم در امتداد آن خیابــانی که نیست خلیل جوادی وعده ای داده ای و راهی دریا شده ای
خوش به حال لب اصغر كه تو سقا شدهاى آب از هيبت عباسى تو مىلرزد بى عصا آمدهاى حضرت موسى شدهاى بى سجود آمدهاى يا كه عمودت زدهاند يا خجالت زدهاى وه كه چه زيبا شدهاى يا اخا گفتى و ناگه كمرم درد گرفت كمر خم شده را غرق تماشا شدهاى منم و داغ تو و اين كمر بشكسته توئى و ضربهاى و فرق ز هم وا شدهاى سعى بسيار مكن تا كه ز جا برخيزى كمى هم فكر خودت باش ببين تا شدهاى ماندهام با تن پاشيدهات آخر چه كنم؟ اى علمدار حرم مثل معما شدهاى مادرت آمده يا مادر من آمده است با چنين حال به پاى چه كسى پا شدهاى تو و آن قد رشيدى كه پر از طوبى بود در شگفتم كه در اين قبر چرا جا شدهاى در ره عشق مـــرام دگـــــری می بـــــــاید
سر پــر شـــور و دل شعله وری می بـــاید عیب پروانـــه نگـــــویید کـــه در آتش رفت شرط عشق است که بر جـان شرری می باید عافیت آفت جـــان است ، جنونـــــــا مددی رهـــــرو دشت بلارا خطـــری می بـــــــــاید خانه ی دوست به قاف است، بلند است، بلند بهر پرواز چــو عنقـای پری می بـــــــــــــاید عـــاشقان هستی خـــود پیشکش او کـــردند دست خـــــالی نتـــوان رفت سری می بـــاید وهم خـــامیست امـــــان نـــــامه بگیرد سقا شمس را در همه دوران قمـــــری می بـــاید آسمان ، از چـه نشستی به تمـاشا آن روز تــــا ابـد چشم تــورا پلک تری می بـــــاید خلیل جوادی http://www.khaliljavadi.blogfa.comهيهات من كجا و طلب روي تو مولا هيهات عطش مائيم و دلي ز مهر مولا سرشار بی روی تو رنگ بو نداریم می در قدح و سبو نداریم با نام خوشت همیشه مستیم بی عشق تو آبرو نداریم شب نیست که با دو چشم مستت در میکده های و هو نداریم از عشق تو با کسی نگفتیم چون جرات گفتگو نداریم با غیر اگر ترا ببینیم با تو سر روبه رو نداریم از هر چه به غیر عشق رویت دیگر به دل آرزو نداریم در وادی خم غلغله بر پا شده امروز
زان غلغله دل واله و شیدا شده امروز سرمایه خوشبختی فردا شده امروز صدها گره از مشکل ما وا شده امروز فرمان خدا لازم الاجرا شده امروز پرونده عفو همه امضاء شده امروز فرمود نبی قدر علی عالی و اعلاست از امر خدا بعد من او بر همه مولاست کو حجت بر حق خداوند تعالی است با دوستی اش زنده و پاینده تولاست چون دشمنی اش دشمنی خالق یکتاست او باب شبیر و شبر و همسر و زهراست هر کس که زند چنگ به دامان ولایش هر گز نرسد هیچ گزندی ز بلایش حق کرده به قرآن همه جا مدح و ثنایش چون منتخب از روز ازل کرده خدایش او نیست خدا لیک خدا داده بهایش هستی جهان کرده خدا خلق برایش از روز ازل ساقی می خانه علی بود درنای زمان نعره مستانه علی بود مقصود حق از گردش پیمانه علی بود در وادی خم هم خم و خمخانه علی بود در مهد شرف گوهر یکدانه علی بود هر جا که شدم پرتو کاشانه علی بود تا هست جهان هست جهاندار علی هست در کون و مکان محرم اسرار علی هست در جود و سخا مظهر ایثار علی هست در جبهه حق قاتل کفار علی هست در گلشن هستی گل بی خار علی هست این قافله را قافله سالار علی هست . قسمتی از قصیده غدیریه استاد ژولیده نیشابوری عید ساقیا آمد عید مبارک بادت
وان مواعید که کردی مرود از یادت شادی مجلسیان در قدم و مقدم تست جای غم باد هر آندل که نخواهد شادت برسان بندگی دختر رز گو بدر آی که دم همت ما کرد زبند آزادت چشم بد دور کز آن تفرقه ات باز آورد طالع نامور و دولت مادر زادت شکر ایزد که ز تاراج خزان رخنه نیافت بوستان سمن و سرو و گل و شمشادت در شگفتم که درین مدت ایام فراق بر گرفتی ز حریفان دل و دل میدادت حافظ از دست مده دولت این کشتی نوح ور نه طوفان حوادث ببرد بنیادت نيمه شب پريشب گشتم دچار کابوس
ديدم به خواب حافط توی صف اتوبوس گفتم : سلام حافظ ، گفتا : عليک جانم گفتم : کجا روی ؟ گفت : والله خود ندانم گفتم : بگير فالي گفتا : نمانده حالی گفتم : چگونه ای ؟ گفت : در بند بي خيالي گفتم : که تازه تازه شعر و غزل چه داری ؟ گفتا : که مي سرايم شعر سپيد باری گفتم : ز دولت عشق ، گفتا : که کودتا شد گفتم : رقيب ، گفتا :که کله پا شد گفتم : کجاست ليلي ؟ مشغول دلربايي؟ گفتا : شده ستاره در فيلم سينمايي گفتم : بگو ، زخالش ، آن خال آتش افروز ؟ گفتا : عمل نموده ، ديروز يا پريروز گفتم : بگو ، ز مويش گفتا که مش نموده گفتم : بگو ، ز يارش گفتا ولش نموده گفتم : چرا ؟ چگونه ؟ عاقل شده است مجنون ؟ گفتا : شديد گشته معتاد گرد و افيون گفتم : کجاست جمشيد ؟ جام جهان نمايش ؟ گفتا : خريده قسطي تلويزيون به جايش گفتم : بگو ، ز ساقي حالا شده چه کاره ؟ گفتا : شدست منشي در دفتر اداره گفتم : بگو ، ز زاهد آن رهنمای منزل گفتا : که دست خود را بردار از سر دل گفتم : ز ساربان گو با کاروان غم ها گفتا : آژانس دارد با تور دور دنيا گفتم : بگو ، ز محمل يا از کجاوه يادی گفتا : پژو ، دوو ، بنز يا گلف نوک مدادی گفتم : که قاصدک کو آن باد صبح شرقي گفتا : که جای خود را داده به فاکس برقي گفتم : بيا ز هدهد جوييم راه چاره گفتا : به جای هدهد ديش است و ماهواره گفتم : سلام ما را باد صبا کجا برد ؟ گفتا : به پست داده ، آورد يا نياورد ؟ گفتم : بگو ، ز مشک آهوی دشت زنگي گفتا : که ادکلن شد در شيشه های رنگي گفتم : سراغ داری ميخانه ای حسابي ؟ گفتا : آنچه بود از دم گشته چلوکبابي گفتم : بيا دوتايي لب تر کنيم پنهان گفتا : نمي هراسي از چوب پاسبانان ؟ گفتم : شراب نابي تو دست و پا نداری ؟ گفتا : که جاش دارم و افور با نگاری گفتم : بلند بوده موی تو آن زمان ها گفتا : به حبس بودم از ته زدند آن ها گفتم : شما و زندان ؟ حافظ ما رو گرفتي ؟ گفتا : نديده بودم هالو به اين خرفتي ! یکی از دوستان از طریق ایمیل فرستاده و متاسفانه اسم شاعرش را ننوشته عینا تقدیم به همه عزیزان همراه این خانه قشنگ است ولی خانه من نیست
این خاک چه زیباست ولی خاک وطن نیست آن دختـــــــــــر چشم آبی گیسوی طلایی طناز سیه چشــــــــــم چو معشوقه من نیست آن کشور نو آن وطــــن دانش و صنعت هرگز به دل انگیــــــــــزی ایران کهن نیست در مشهد و یزد و قم و سمنان و لرستان لطفی است که در کلگری و نیس و پکن نیست در دامن بحر خزر و ساحل گیلان موجی است که در ساحل دریای عدن نیست در پیکر گلهای دلاویز شمیران عطری است که در نافه ی آهوی ختن نیست آواره ام و خسته و سرگشته و حیران هرجا که روم هیچ کجا خانه من نیست آوارگی وخانه به دوشی چه بلایست دردی است که همتاش در این دیر کهن نیست من بهر که خوانم غزل سعدی و حافظ در شهر غریبی که در او فهم سخن نیست هرکس که زند طعنه به ایرانی و ایران بی شبه که مغزش به سر و روح به تن نیست پاریس قشنگ است ولی نیست چوتهران لندن به دلاویزی شیراز کهن نیست هر چند که سرسبز بود دامنه آلپ چون دامن البرز پر از چین وشکن نیست این کوه بلند است ولی نیست دماوند این رود چه زیباست ولی رود تجن نیست این شهرعظیم است ولی شهرغریب است این خانه قشنگ است ولی خانه من نیست دکتر خسرو فرشید ورد ای وای بر اسیری کز یاد رفته باشد در دام مانده باشد،صیاد رفته باشد آه از دمی که تنها،با داغ او چو لاله در خون نشسته باشم،چون باد رفته باشد امشب صدای تیشه از بیستون نیامد شاید به خواب شیرین،فرهاد رفته باشد خونش به تیغ حسرت،یارب حلال بادا صیدی که از کمندت،آزاد رفته باشد از آه دردناکی،سازم خبر دلت را وقتی که کوه صبرم،بر باد رفته باشد رحم است بر اسیری کز درد دام زلفت با صد امیدواری،ناشاد رفته باشد شادم که از رقیبان،دامن کشان گذشتی گو مشت خاک ما هم برباد رفته باشد پرشور از حزین است،امروز کوه و صحرا مجنون گذشته باشد،فرهاد رفته باشد تو ای بنده لطف خدا را چه کردی ؟
به عهدی که بستی وفا را چه کردی ؟ به ماه مبارک به مهمانی حق تلافی آب و غذا را چه کردی ؟ سر خوان رحمت تو سی شب نشستی ! هوسهای نفس دغا را چه کردی ؟ به وقت نیایش خدا را چه گفتی ؟ گه استجابت دعا را چه کردی ؟ دهن بستی و دیو شهوت نکشتی ! بکشتی هوس را هوا را چه کردی ؟ عبا را فکندی تو سی شب به دوشت پس عید فطر آن عبا را چه کردی ؟ به ترک خطا قول دادی خدا را به وقت تقاضا خطا را چه کردی ؟ خدا توبه ات را پذیرفت بر گو شکستی تو توبه خدا را چه کردی ؟ ژولیده نیشابوری دیشب بهاران با شکوفه گریه می کرد گوئی در و دیوار کوفه گریه می کرد دیشب ز داغ باغبان گل اشک می ریخت در پای گل از چشم بلبل اشک می ریخت دیشب بنفشه جامه نیلی به تن داشت باده زبان سوسن سخن با یاسمن داشت دیشب شفق آهنگ رجعت ساز می کرد دیباچه شعر فلق را باز می کرد دیشب به گرد شمع جمع آفرینش پروانه می گردید و می زد شعله آتش دیشب علی با فرق تا ابرو دریده می سوخت همچون لاله در خون تپیده دیشب علی در حال اغماء ناله می کرد گوئی که یاد از یار هیجده ساله می کرد دیشب ز فرط صبر و بیداری زینب تصویب شد حکم پرستاری زینب دیشب حسن آئینه دار تسلیت بود با سوز دل مرثیه خوان تعزیت بود دیشب حسین از غم گریبان چاک می کرد خونابه از رخسار بابا پاک می کرد دیشب چو نی کلثوم او فریاد میزد فریاد از بی رحمی صیاد می زد دیشب علی خون خدا را نوش می داد زینب سخنهای پدر را گوش می داد دیشب پدر را با پسر رازی مگو بود گوئی سخن از جنگ آب و آبرو بود دیشب علی از جسم پاره پاره می گفت از تیر کین و اصغر و گهواره می گفت دیشب به عباسش سفارش داشت مولا از نو چشم خویش خواهش داشت مولا می گفت با او ای فروغ هر دو عینم در کربلا جان تو و جان حسینم آنگه به زینب گفت ای آرام جانم کم ناله کن ای محرم راز نهانم هر چند بهر من تو قلب ریش داری صبری نما چون گریه ها در پیش داری چشم تو دیده مادر پهلو شکسته دست پدر را بر طناب کینه بسته چشم تو دیده روی سیلی خورده او از شاخه چیده غنچه پژمرده او چشم تو دیده سینه مجروح مادر پرواز روحانی مرغ روح مادر چشم تو دیده نیمه شب با حال خسته خواند نماز خویش را زهرا نشسته از بعد او داغ پدر باید ببینی طشت پر از لخت جگر باید ببینی اینک دلت را داغ روی داغ باید هفتاد و دو داغ از خزان باغ باید باید حسینت را ببینی پاره پاره بیرون کشی تیر از گلوی شیر خواره کوفه امشب چه ملال انگیز است
چه غم انگیز تر از پاییز است کوفه گردیده سیه پوش امشب با غم ودرد هم آغوش است کوفه امشب چقدر تاریک است گوئیا مرگ علی (ع) نزدیک است رسد از دور به صد جوش و خروش ناله طفل یتیمی بر گوش گوید ای مادر غم پرور من بنشین ساعتی اندر بر من مادرا از چه نیاید پدرم که کشد دست نوازش به سرم آنکه می داد به گفتارم گوش آنکه می برد مرا بر سر دوش گوئیا دیده خطائی از من که چنین کرده جدائی از من دوست دارم که بیاید به برم بنهد تاج محبت به سرم ناگه از هاتف غیبش در گوش گفت او را به دو صد جوش و خروش آه دیگر زدل ریش مکش انتظار پدر خویش مکش بر سر سجده علی (ع) را کشتند حجت لم یزلی را کشتند ژولیده نیشابوری به بهانه سالگرد وفات استاد شهریار
از زندگانیم گله دارد جوانیم شرمنده جوانی از این زندگانیم دور از کنار مادر و یاران مهربان زال زمانه کشت به نا مهربانیم دارم هوای صحبت یاران رفته را یاری کن ای اجل که به یاران رسانیم پروای پنج روز جهان کی کنم که عشق داده نوید زندگی جاودانیم چون یوسفم به چاه بیابان غم اسیر وز دور مژده جرس کاروانیم یک شب کمند گیسوی ابریشمین بتاب ای ماه اگر ز چاه به در می کشانیم گوش زمین به ناله من نیست آشنا من طایر شکسته پر آسمانیم گیرم که آب دانه دریغم نداشتند چون می کنند با غم بی همزبانیم ای لاله بهار جوانی که شد خزان از داغ ماتم تو بهار جوانیم گفتی که آتشم بنشانی ولی چه سود بر خاستی که بر سر آتش نشانیم در خواب زنده ام که تو می خوانیم به خویش بیداریم مباد که دیگر نرانیم شمعم گریست زار به بالین شهریار من نیز چون تو همدم سوز نهانیم روانشاد استاد شهریار الهی بی پناهان را پناهی به عبد رو سیاهت کن نگاهی من آن خانه به دوش شهر دردم که نبود جز توام پشت و پناهی اگر عمری گنه کردم خدایا غلط کردم نفهمیدم الهی نمک خوردم نمکدان را شکستم پذیرا شو تو عذر عذر خواهی سیه رو آمدم کن رو سپیدم ترحم کن به عبد رو سیاهی به هر کویی که رفتم بود بن بست ندیدم غیر راه توبه راهی خداوندا بگیر از مهر دستم که من افتاه ام در قعر چاهی یقین دارم که بی تاثیر نبود در این ماه مبارک تیر آهی الهی من علی را دوست دارم ندارم جز علی من داد خواهی من ژولیده دل امیدوارم که می بخشی تو کوهی را به کاهی ژولیده نیشابوری اگر روزی رسد روی تو بینم گزارم زیرا پایت این جبینم چرا از حال ما دیگر نپرسی خدا داند ز هجرانت غمینم اگر سهمی بود ما را ز دیدار بگو تا بر سر راهت نشینم بیا ای دوست دردم را دوا کن خدا داند توی آیینه بینم بیا مولا که من چشم انتظارم همیشه با غم هجرت عجینم شود روزی نشینم رو به رویت که یک بوسه ز رخسارت بچینم نه شعر می شنوی بعداز این شماازمن نه گریه می شنود نیمه شب خدا از من تمام بی کسی ام را به باد خواهم داد که نشنود شبی آیینه ای صدا از من سکوت می کنم و سهمم از شما این بود که من جدا زشما و شما جدا از من چه اشتباه بزرگی که فکرمیکردم که با گلی برسید وشبی شما از من... دوباره لعنت ونفرین به من ،به سادگی ام دوباره بسترسردو...شب و..دعا از من سکوت میکنم وازتو نیز میگذرم خداکند بپذیرد تو را خدا از من پشت سر خستگی راه و بیابان سکوت
پیش رو کوچه بن بست و خیابان سکوت مثل یک جمله به پایان خودم نزدیکم منتظر منتظر نقطه ی پایان سکوت من و این دفتر شرجی زده از بس پی شعر خیره بر خویش نشستیم در ایوان سکوت منتشر می شود از ما به همین زودی ها حجمی اندازه ی دل تنگی دیوان سکوت ناودان ها همه خاموشتر از من شده اند من و بی چتر ترین پرسه و باران سکوت شانه های تو اگر بود سر پر شورم اینچنین خسته نمی ماند، به دامان سکوت زندگی صفحه ی جنگه، من یه بازنده ی پر درد میشه همخونه ی غربت، دل من تو این تن سرد غصه تنها هم صدامه، با یه بغض کهنه و خیس هیشکی تو دنیا نفهمید، دل من فکر خودش نیس قطره قطره اشکای من،یخ می بنده روی گونه ای خدا ازم چی ساختی، یه دل بی آشیونه جزر و مد خون تو رگهام، ساحل خشک تو سینه یه غروب تلخ و دلگیر، بغض نفرینی کینه دل دل یه موج وحشی، یه نفس شبیه بارش لغزش مهیب اشکی، روی منجلاب سازش عاشقی یه حس نابه، اگه احساس تو باشه این همه سوختن و ساختن، خاطرات لحظه هاشه تا سحر سپیده کاله، سینه ستاره مجنون لیلی از ترانه گل شد، گل یخ توی زمستون (الناز خجسته) می کنم آغاز با نام علی (ع) تا بنوشم عشق از جام علی (ع) یا علی مولا ! تو دستم را بگیر دست روح حق پرستم را بگیر قلب شعرم را بده امشب خراش یک تبسم زخم بر روحم بپاش تا شوم مست تولای تو باز عارف حق از دو عالم بی نیاز یاری ام کن تا زعشقت دم زنم شعله بر جان بنی آدم زنم یاری ام کن ای عدالت مرد ناب روح احمد همسر با نوی آب یاری ام کن ای معمای غدیر ای ولایت را تو مولا و امیر یاری ام کن ای علی ای بوتراب شد دلم در حسرت وصف تو آب یاری ام کن تا بگیرم بال و پر پر کشم تا زخم تا اوج خطر یاری ام کن تا تو را پیدا کنم قاسطین را باز هم رسوا کنم مارقین و ناکثین را رگ زنم زخم بر گند و نفاق و شک زنم باز از عشقت خمارم کن علی(ع) بی قرارم بی قرارم کن علی (ع) می برم نام تو را من دم به دم تا زند عشق تو در جانم علم من کی ام آیینه دار راه تو شیعة چشمت ؛ غبار راه تو من کی ام مست ظهور چشم تو عاشقت سنگ صبور چشم تو من کی ام ؛ یا عاشق بی دست و پا عاشق وصل تو اما بی نوا کاش می شد چاه نخلستان شوم تا به بزم درد تو مهمان شوم عارف آیات قرآنت شوم در شبی روشن مسلمانت شوم باید اما بگذرم از این خیال فهم تو کاری است دشوار و محال من کجا و فهم قرآنت علی (ع) من کجا عرفان چشمانت علی (ع) من کجا فهم کلام الله تو مانده ام در بای بسم الله تو این لیاقت نیست در من ای دریغ درد من درمان نگردد جز به تیغ گشته ام با خویش دشمن یاعلی (ع) وای بر من وای برمن یا علی (ع) خوش بحال ما که از نسل گلیم همچو بلبل عاشق وصل گلیم لاله های سرخ باغ حیدریم واژ ه های درد و داغ حیدریم بر سرو دستار در صحرای خون سرخ می رقصیم هم پای جنون مستی ما بی نیازان باده است می شویم از عشق مولا مست ؛ مست خضر راه ما فروغ ماه اوست مقتدای ما دل آگاه اوست ما که از جور خوارج خسته ایم با علی عهد اخوت بسته ایم ما مرید ذوالفقار حیدریم تا جهان باقی است یار حیدریم جان ما از عشق مولا منجلی است گر بخواهد جان جواب ما بلی است در سر مانیست جز عشق علی (ع) یا علی و یا علی و یا علی ما ز فهمت یا علی پا در گلیم ما تو را گم کرده ایم و غافلیم ما که بذر معصیت افشانده ایم قلب معصوم تو را کی خوانده ایم غافل از دردیم و مستی می کنیم روز و شب شهوت پرستی می کنیم عاشقی را سخت حاشا کرده ایم از سر خود عشق را وا کرده ایم بار دیگر با هوس خو کرده ایم التماس خال و ابرو کرده ایم هفت جنت ناگهان شد مال ما باغهای این جهان شد مال ما کرد دنیا جامه هامان را زری روح ما افسرده و خاکستری ای علی (ع) این است وصف حال ما وای بر ما وای بر احوال ما غیرت ما در شبی بر باد رفت عافیت ترتیب ما را داد و رفت جانمان از حرص مالامال شد روحمان در کوچه ها دلال شد فقر آمد گوش ایمان را گرفت از دل ما طعم عرفان را گرفت ای علی (ع) جان دست هامان رو شده روح ما این روزها جادو شده معصیت می بارد از دیوار و در بوی شیطان می دهد روح بشر باز هم فصل غریبی می رسد فصل زرد و خود فریبی می رسد بار دیگر می رسد فصلی ز راه رو سیاه رو سیاه رو سیاه باز بسم الله الرحمن و الرحیم یا علی ما و صراط مستقیم ؟ ما دچار خواب خرگوشی شدیم شهر وندان فراموشی شدیم گر چه در دیگ جهان (من) می پزیم خویشتن گم کرده هر جا می خزیم این جهان ما را دگرگون کرده است از حریم عشق بیرون کرده است باز فصل آزمون و امتحان باز غفلت باز بیعت با جهان باز هم شیطان و وسواس و گناه باز گندم ؛ خواب سیب و اشتباه سرنوشت نسل انسان مبهم است باز هم فصل هبوط آدم است گر بگویم باز هم از خوب و بد مثنوی هفتاد من کاغذ شود گر شود حاکم به ما مولا علی (ع) می شود تیغ عدالت صیقلی می زند حیدر روابط را به هم می کند قسط عدالت را حکم عدل مولا اتفاقی ساده نیست هیچ کس جز او عدالت زاده نیست عدل در جان علی (ع) یک باور است ذوالفقار او عدالت پرور است پیش او معنا ندارد ظلم و باج پیش او معنا ندارد تخت و تاج او که مرد عدل و تیغ است و قلم می کند پاهای ظالم را قلم اغنیا را می کشد پایین ز تخت باز می گیرد از آنان تاج و تخت می ستاند سهم بیت المال را گرچه باشد مهر زنهای شما چون که بیت المال ؛ بیت الحال نیست دزد بیت المال خوش اقبال نیست وصله بر تن پوش دنیا زد ولی یعنی از دنیا تبری کن علی (ع) با نمک با پاره ای از نان بساز در کمال سادگی انسان بساز زندگانی مثل حیدر ساده نیست هیچ کس مثل علی (ع) آزاده نیست در جهان گر خانه ای خشت و گلی است خانه مولای درویشان علی (ع) است ما زفهمت یا علی پا در گلیم ما تو را گم کرده ایم و غافلیم یا علی با ما بگو با این حساب می شود آیا دعا مان مستجاب ؟ باز آیا ما هدایت می شویم ؟ لایق وصل شهادت می شویم ؟ باز آیا زخممان گل می کند ؟ در دل ما عشق غُل غُل می کند ؟ باز آیا ما پرستو می شویم ؟ از نسیم عشق گلبو می شویم ؟ باز آیا ما قناری می شویم ؟ جرعه نوش بی قراری می شویم ؟ بشنو از نی بشنو از نی می کنیم ؟ عقل را هی عشق را طی می کنیم باز آیا ما خدایی می شویم یا علی ما کربلایی می شویم یا علی ای خوب ای مولای دین از دل ما این تغافل را بچین تیرگی را از دل ما دور کن روح ما را با خودت محشور کن بر دل ما نور رحمانی بپاش در وجود ما مسلمانی بپاش جان ما را کن ز عشقت منجلی ای فدایت جان عالم یا علی (ع) خــسـتـه ام از آرزو ها ، آرزو های خــیــالــی شـــوق پــرواز مـجــازی ، بـالــهـای اسـتـعـاری لحظه های کاغذی را ، روز و شب تکرار کردن خـــاطــرات بـایــگــانــی،زنـدگــی هــای اداری آفتاب زرد و غمـگـیـن ، پله های رو به پایین سـقـفـهای سرد و سنگین،آسمان های اجاری با نگاهی سـر شـکسته ، چشمـهایی پـینه بسته خسته از درهای بسته،خسته از چشم انتطاری من از دیار غربت بی مقصد و بهانه با درد می گریزم تا انزوای خانه در کوچه های مهتاب ؛ آثار شادمانی بر چهرهای نروید جز اشک غمگنانه از ماجرای من هم کس با خبر نگردید اینجا کسی ندارد از هیچکس نشانه خواندم ز باغ حیرت از برگ برگ پاییز در چهره شقایق اندوه صد فسانه با این غریو توفان چه می کنی ؛ یرانجام ای مرغ بی پر و بال ؛ گم کرده آشیانه مستان لاابالی ؛ در کوی می فروشان از حال ما ملولند یا از می شبانه ؟ آهنگ کوچ مرغان آغاز رفتن ماست چون آه بی سرانجام از گردش زمانه مائیم و اشک سردی بر گونه های زردی کز یاد رفته ؛ آنهم بی نام و بی نشانه آثاز شبنمی کو در جویبار مهتاب بر شاخه ای نروید بی روی تو جوانه اونا که ميميرن ميرن تو برزخ قاطي ميشن اهل بهشت و دوزخ کار همه اونجا بخور بخوابه تا روز آخر ، که حساب کتابه اونجا يه سيستم اداري داره واسه خودش ساعت کاري داره سيستِم اونجارو ميگن عاليه کلِّ لوازمش ديجيتا ليه فرشته اي هست که کارش اينه صُب تاشب اونجا بگيره بشينه کارکه نباشه حوصله ش سرميره ميشينه با کامپيوتر ور ميره ميخواس توي کامپيوتر بگرده رف تو پروفايل يه پيره مرده کامپيوتر يکي دو دفه گف : دينگ " پريد توي گزينه ي " ديپورتينگ فرشته هه دسپاچه شد کليک کرد کامپيوتر بدجوري جيکّ وجيک کرد يهو در يه قبر کهنه وا شد يه پيره مرد با شکوه پا شد ازش سوال کردن اسمت چيه گفت : ابوالقاسم فردوسيه يکي دوروز نشس توي يه ميدون ديد نميشه پا شد اومد تو تهرون زمين نفس کشيد و برفا آب شد بهار اومد دوباره انقلاب شد هواي تهرون يه نمه ملس بود مزّه ي زندگي حسابي گس بود باز شب عيد اومد و رختا نو شد فصل شلوغي و بدو بدو شد شاعر شاهنامه خوشحال شد دستاي اون رو شونه هاش بال شد بعد هزار و چند سال دوري اومده بود چهار شنبه سوري آتيش روشن جوون هارو ديد اونم يه بار از روي آتيش پريد مامورا اومدن بهش گير دادن چن نفري دور و ورش واستادن با حرفاشون کلي بهش نيش زدن گرفتنو ريششو آتيش زدن شاعر شاهنامه با حال بد رفت و نشس ريششو با تيغ زد خلاصه، تصميم گرف نو بشه صاحب کت شلوار و پالتو بشه رف جلو مغازه پشت ويترين ديد همه ي لباسا هَس مدين چين مو به تنش همون دقيقه سيخ شد يه خورده واستاد به لباسا ميخ شد مغازه داره گفت: عزّت زياد دايي ، برو کنار بذار باد بياد با اينکه چرت و پرت گفت يارو شاعر شاهنامه رفت اون تو به قول ما يه خورده پالتار خريد شال و کلاه و کت و شلوار خريد دستشو تو جيب بغل فرو کرد اشرفي قرن چهارو رو کرد شاعر ما بعد خريد هنگفت :به شيوه ي خودش به اون جوون گفت ------------------------------------ شما را چه رفته ست کاينسان خُليد؟ چرا جمله ژوليده و بُنجُليد؟ چرا سيخ سيخي شده مويتان؟ چرا مثل زنهاست ابرويتان؟ تو مردي اگر، چيست آن موي مِش؟ برو از سياوش خجالت بکش هزاران چو تو لندهور پليد نيرزد به يک موي گُرد آفريد اگر لشکر انگيزد اسفنديار دگر موي مِش کرده نايد به کار تورا پاردم گردد آنگه عِنان همي مي کني پشت بر دشمنان تويي که به من تکّه انداختي گمانم مرا خوب نشناختي ابوالقاسمم بنده ، فردوسيَم حکيم زبان آور طوسيَم کنون زير اين گنبد نيل فام همه مر مرا مي شناسند نام -------------------------------------- يه لحظه بعدِ اون صداي کلفت مرد فروشنده به فردوسي گفت: خودت که نه، ميدونتو ميشناسم از تو کسي چيزي نگفته واسم ببينمت، تو شاعري راس راسي؟ " مريم حيدر زاده " رو ميشناسي؟ راستي يه چي بخوام، ازت بر مي اد؟ ترانه ي رپ از کارات در مياد؟ پسر خاله م ميخواد کاست جم کنه يه چيزايي ميخواد سر هم کنه هفش تا شعر شيش و هشتي بگي ميخوام براش چيزاي مشتي بگي بيا ، اينم يه کاغذ و يه خودکار "يه چي بگوتومايه هاي " شاهکار امّا تورو جون مامانت استاد چيزي نگي که گير بدن تو ارشاد --------------------------------- شاعر شاهنامه سري تکون داد هيچّي نگف، فقط پا شد راه افتاد ديد نميتونه با همه بجنگه هرجا که ميره آسمون يه رنگه بنده خدا دلش ميخواس خيلي زود دوباره برگرده همونجا که بود طفلي نشس همينجوري غصّه خورد يه روز نوشتند ، که دق کرد و مرد ...!؟ خلیل جوادی از ديده بجاي اشك خون مي آيد دل خون شد و از ديده برون مي آيد دل خون شد از اين غصه كه از قصه عشق مي ديد كه آهنگ فسون مي آيد مي رفت و دو چشم انتظارم بر راه كان عمر كه رفت باز چون مي آيد با لاله كه گفت حال مارا كه چنين دلسوخته و غرقه به خون مي آيد كوتاه كن اين قصه جانسوز اي شمع كز صحبت تو بوي جنون مي آيد ... آی نو كیسه فرومایه قلمو وقتی رو کــــــــــاغذ میذارم به تــــو که فک می کنم کم میارم آخه اون حسّی کـــــه تـــوی دلمه نمی گنــجه تـــوی چن تـــا کلمه برای وصف چشـــــات واژه کــــمه جرا هر چی لغته مثل هــــــــــمه ؟ صحبت از حسّ زلال و شیـــشه ای نمیشه بـــــــا حرفای کلیشه ای پیش موهای تو سنبل چیزی نیست پیش روی ماه تو گل چیزی نیست لغت عــــاشقی نخ نمـــــــا شده مشت واژه هـــــــای کهنه وا شده وسطای قـصه رشته پــــــاره شد شعر عاشقانـه نیمه کـــــــاره شد یــــــا بــــاید بشینم و نگـــــا کــنم یـــــــا هزار تـــا واژه اخترا کــــــنم خلیل جوادی تو مثل بارش باران صبح یکریزی که خالصانه طراوت به شهر می ریزی به قاب سرخ لبت عکس بوسه چسباندم به شوق آنکه به دیوار دل بیاویزی چگونه بگذرم از تو؟، نمی شود هرگز! که بیم موجی و از ناخدا نپرهیزی نشسته بر لب جو سروهای افسرده نشسته اند که ای برگ مرده، برخیزی تو در خیال منی و جدا زمن اما چه خوب بود مرا با خودت بیامیزی نمی شود که نوشت از بهار آنجائی که کاغذ و قلمت شاخه ای است پائیزی تو ابر ماتمی و در گذار باغ و چمن ز هر طرف که روی گریه را برانگیزی دوباره زنده شود عشق در دلش، آری! من از تو خواسته ام، ای خدا! چنین چیزی ز غصه شکوه مکن، به ستان! که در عالم نمی شود که تو از دست غصه بگریزی
بی تو کبوتر دلم به سینه پر نمی زند کسی بخانه علی حلقه به در نمی زند فاطمه جان حسین تو بی تو غذا نمی خورد حسن ز دوری رخت خنده دگر نمی زند کلثوم از فراق تو آه ز سینه می کشد حرف دگر بغیر تو پیش پدر نمی زند ای گل نازنین من همسر بی قرین من زینب تو بدون تو شنه به سر نمی زند خیز ز جا و با علی روی به سوی خانه کن که میخ در به سینه ات بوسه دگر نمی زند آب بر آتش دلم خیز و به اشک خود بزن که مرهمی به زخم دل سوز جگر نمی زند کنار قبر مخفیت ورد زبانم این بود بی تو به بام خانه ام پرنده پر نمی زند ژولیده نیشابور خرم آن روز که ما عاکف میخانه شویم از کف عقل برون جسته و دیوانه شویم بشکنیم آینه فلسفه در عرفان را از صنم خانه این قافله بیگانه شویم فارغ از خانقه و مدرسه و دیر شده پشت پائی زده بر هستی و فرزانه شویم هجرت از خویش نموده سوی دلدار رویم واله شمع رخش گشته و پروانه شویم از همه قید بریده ز همه دانه رها تا مگر بسته دام بت یکدانه شویم مستی عقل ز سر برده و آئیم بخویش تا بهوش از قدح باده مستانه شویم فروردین 1364 روح الموسوی الخمینی یاد و خاطره پیر جماران بخیر . روحت شاد من ز عشق تو چنین واله و بی خویش شدم بر سر کوی تو بنشستم و درویش شدم عشق تو آمد و این گونه دل و دینم برد عاشق عشق تو گردیدم و بی کیش شدم باده عشق ترا چونکه ز دل نوشیدم فارغ از هر دوجهان بیخبر از نیش شدم تا به میخانه ی عشقت شده ام مست و خراب بی خبر از خود و از نفس بد اندیش شدم من نه امروز بدام تو گرفتار شدم بس گرفتار غم عشق تو از پیش شدم از ازل عشق ترا در دل خود داشته ام تا ابد از غم تو واله و دل ریش شدم شده ام آنچه توام خواستی ای رب و دود من بدستور تو این گونه کم و بیش شدم از ازل تا به ابد چونه منی ؛ گفت (کمال) همه دم عاشق این جان و تن خویش شدم روانشاد حاج کمال مشکسار در این زمانه هیچکس خودش نیست کسی برای یک نفس خودش نیست همین دمی که رفت و بازدم شد نفس – نفس ؛ نفس _ نفس خودش نیست همین هوا که عین عشق پاک است گره که خورد با هوس خودش نیست خدای ما اگر که در خود ماست کسی که بی خداست ؛ پس خودش نیست دلی که گرد خویش می تند تار اگر چه قدر یک مگس ؛ خودش نیست مگس ؛ به هر کجا ؛ بجز مگس نیست ولی عقاب در قفس ؛ خودش نیست تو ای من ؛ ای عقاب بسته بالم اگر چه بر تو راه پیش و پس نیست تو دست کم کمی شبیه خود باش در این جهان که هیچکس خودش نیست تمام درد ما همین خود ماست تمام شد ؛ همین و بس : خودش نیست قیصر امین پور من از دیار غربت بی مقصد و بهانه با درد می گریزم تا انزوای خانه در کوچه های مهتاب ؛ آثار شادمانی بر چهره ای نروید جز اشک غمگنانه از ماجرای من هم کس با خبر نگردید اینجا کسی ندارد از هیچکس نشانه خواندم ز باغ حیرت از برگ برگ پاییز در چهره شقایق اندوه صد فسانه با این غریو طوفان چه می کنی ؛ سر انجام ای مرغ بی پر و بال ؛ گم کرده آشیانه ! مستان لاابالی ؛ در کوی می فروشان از حال ما ملولند یا از می شبانه ؟ آهنگ کوچ مرغان آغاز رفتن ماست چون آه بی سرانجام از گردش زمانه ماییم و اشک سردی بر گونه های زردی کز یاد رفته ؛ آنهم ؛ بی نام و بی نشانه آثار شبنمی کو در جویبار مهتاب بر شاخه ای نروید بی روی تو جوانه این خنجر این باغ صدا را نفروشید این پنجره ؛ این خاطره ها را نفروشید در شهر شما باری اگر عشق فروشی است هم غیرت آبادی ما را نفروشید تنها ؛ به خدا ؛ دلخوشی ما به دل ماست صندوقچه راز خدا را نفروشید سرمایه دل نیست بجز اشک و بجز آه پس دست کم این آب و هوا را نفروشید در دست خدا آینه ای جز دل ما نیست آیینه شمایید ؛ شما را نفروشید در پیله پروانه بجز کرم نلولد پروانه ی پرواز رها را نفروشید یک عمر دویدیم و لب چشمه رسیدیم این هروله سعی و صفا را نفروشید دور از نظر ماست اگرمنزل این راه این منظره ی دور نما را نفروشید قیصر امین پور چرا عاقلان را نصیحت کنیم ؟ بیایید از عشق صحبت کنیم تمام عبادات ما عادت است به بی عادتی کاش ؛ عادت کنیم چه اشکال دارد پس از هر نماز دو رکعت گلی را عبادت کنیم ؟ به هنگام نیت برای نماز به آلاله ها قصد قربت کنیم چه اشکال دارد که در هر قنوت دمی بشنو از نی حکایت کنیم ؟ چه اشکال دارد در آیینه ها جمال خدا را زیارت کنیم ؟ مگر موج دریا ز دریا جداست چرا بر یکی حکم کثرت کنیم؟ پراکندگی حاصل کثرت است بیایید تمرین وحدت کنیم وجود تو چون عین ماهیت است چرا باز بحث اصالت کنیم ؟ اگر عشق خود علت اصلی است چرا بحث معلول و علت کنیم ؟ بیا جیب احساس و اندیشه را پر از نقل مهر و محبت کنیم پر از گلشن راز ؛ از عقل سرخ پر از کیمیای سعادت کنیم بیایید تا عین عین القضات میان دل و دین قضاوت کنیم اگر سنت اوست نو آوری نگاهی هم از نو به سنت کنیم مگو کهنه شد رسم عهد الست بیایید تجدید بیعت کنیم برادر چه شد رسم اخوانیه ؟ بیا یاد عهد اخوت کنیم بگو قافیه سست یا نادرست همین بس که ما ساده صحبت کنیم خدایا دلی آفتابی بده که از باغ گلها حمایت کنیم رعایت کن آن عاشقی را که گفت : بیا عاشقی را رعایت کنیم قیصر امین پور با تو از درد همین خامه نمی گویم هیچ دم مگیرید که امشب نفس تازه ی ماست در ببندید، بلا در پس دروازه ی ماست در دل ظلمت شب تیر و خدنگم به کجاست؟ دزد در بیشه فروخفته تفنگم به کجاست؟ راه پرپیچ و سفرنامه عجب ننگین است رهرو گمشده را درد سفر سنگین است جاده صعب است کسی هیچ به یکجا نرسد ترسم این رهرو پامانده به فردا نرسد ظلمتی هست در این بیشه چراغی باید و از آن رهرو گمگشته سراغی باید *** رفتی و تاک دگر باره پرانگور شده لیک اینک همه اش طعمه ی زنبور شده دست تو نیست که باری به اناری برسد دامن زمزمه هایت به بهاری برسد یاد آن روز که همواره سخن می گفتی و غزل های صمیمانه به من می گفتی ترسم از فاصله ها حرفی اگر گوش کنم آن غزل های ترا زود فراموش کنم برنگردی تو دگر باره غزل می خوانم چشم بر راه تو همواره غزل می خوانم با تو از درد همین خامه نمی گویم هیچ از غم تلخ سفرنامه نمی گویم هیچ *** آه اینک سحر از خانه ی ما دور شده مرگ در ظلمت این دهکده دستور شده دامن از ماست که بر کینه ی دیروز زدیم خنجر از ماست که بر سینه ی دیروز زدیم ما همانیم که در معرکه پامال شدیم پایبند هوس و رشته ی آمال شدیم میوه از شاخچه ی تلخ درختی خوردیم آخ از دست قضا سلیی سختی خوردیم بقچه ی فکر پر از جنس دغل داریم ما دست سرمازده در زیر بغل داریم ما همه در فکر که همسایه چناری دارد سیب و زردآلوو انگور و اناری دارد چوب از جنگل بیگانه مهیا نکنیم سیب از خانه ی همسایه تمنا نکنیم فصل سوگ است که بر ماتم ما می خندد حرف در کوزه ی اندیشه ی ما می گندد باخبر فرصت این حوصله تنگ آمده است مرمی حادثه بر میل تفنگ آمده است . فرهاد با تیشه خیال تراشیده ام تو را
در هر بتی که ساخته ام دیده ام تو را از آسمان به دامنم افتاده آفتاب ؟ یا چون گل از بهشت خدا چیده ام تو را هر گل به رنگ و بوی خودش می دمد به باغ من از تمام گلها بوییده ام تو را رویای آشنای شب و روز عمر من در خوابهای کودکی ام دیده ام تو را از هر نظر تو عین پسند دل منی هم دیده ـ هم ندیده ـ پسندیده ام تو را زیبا پرستی دل من بی دلیل نیست زیرا به این دلیل پرستیده ام تو را با آنکه جز سکوت جوابم نمی دهی در هر سئوال از همه پرسیده ام تو را از شعر و استعار و تشبیه بر تری با هیچ کس بجز تو نسنجیده ام تو را قیصر امین پور سر راه تو نشستن چه صفایی دارد
دل من با تو عجب شو و نوایی دارد چه شود یک نظری گوشه درگاه کنی آخر ای دوست حریم تو گدایی دارد بس که با ناله تو انس گرفتم همه شب دل من زمزمه کرب و بلایی دارد بی تو هرگز نتوان میکده را درک نمود میکده از دم تو حال و هوایی دارد آنکه دور از تو بود غصه خور هجران است آنکه باشد به برت ترس جدایی دارد کاش یک روز بیاید که مطیعت باشم ای خوش آن کس که ز امرت شنوایی دارد سفره را جمع مکن تا ببرم روزی خویش با تو بودن به سر سفره صفایی دارد پیر ما زهر ز مظلومی و غربت نوشید حالیا در حرم فاطمه (س) جایی دارد ما گنه کاریم ؛ آری ؛ جرم ما هم عاشقی است آری اما آنکه آدم هست و عاشق نیست ؛ کیست ؟ زندگی بی عشق ؛ اگر باشد ؛ همان جان کندن است دم به دم جان کندن ای دل کار دشواری است ؛ نیست ؟ زندگی بی عشق ؛ اگر باشد ؛ لبی بی خنده است بر لب بی خنده باید جای خندیدن گریست زندگی بی عشق اگر باشد هبوطی دائم است آنکه عاشق نیست ؛ هم اینجا هم آنجا دوزخی است عشق عین آب ماهی یا هوای آدم است می توان ای دوست بی آب و هوا یک عمر زیست ؟ تا ابد در پاسخ این چیستان بی جواب بر در و دیوار می پیچد طنین چیست ؟ چیست ؟... قیصر امین پور دست عشق از دامن دل دور باد ! می توان آیا به دل دستور داد ؟ می توان آیا به دریا حکم کرد که دلت را یادی از ساحل مباد ؟ موج را آیا توان فرمود : ایست ؟ باید را فرمود : باید ایستاد ؟ آنکه دستور زبان عشق را بی گزاره در نهاد ما نهاد خوب می دانست تیغ تیز را در کف مستی نمی باید داد قیصرامین پور |
درباره وبلاگ  سرمایه دل نیست بجز اشک و بجز آه
پس دست کم این آب و هوا را نفروشید در دست خدا آیینه ای جز دل ما نیست آیینه شما یید ؛ شما را نفروشید
|
